Rozsądna regulacja
Każdy stopień się liczy
Temperaturę pokojową należy ustawiać na takim poziomie, aby mieszkańcy odczuwali przyjemne ciepło, a nie skarżyli się na upał. Każdy dodatkowy stopień oznacza zbędne zużycie ok. 6 procent energii. Warto również dostosować temperaturę w pomieszczeniach do ich przeznaczenia. W sypialni lub rzadko używanych pokojach nie powinna ona przekraczać 20 °C.
Wietrzyć, ale nie wychładzać
W sezonie grzewczym należy otwierać okna tylko aby przewietrzyć pomieszczenie, a nie w celu zmiany jego temperatury. Krótkie, „uderzeniowe” wietrzenie jest znacznie bardziej skuteczne niż pozostawianie na długie godziny otwartego okna uchylnego. Na dodatek pozwala uniknąć znacznych strat ciepła. Otwierajmy więc okna na kilka minut na całą szerokość. W trakcie wietrzenia należy zamknąć wszystkie znajdujące się w pokoju zawory termostatyczne albo nastawić termostat pokojowy (o ile taki jest) na minimalną temperaturę. Dzięki temu nastąpi wymiana powietrza bez niepotrzebnego wychłodzenia pomieszczenia oraz dodatkowych strat energii (np. wskutek niezamierzonego włączenia się ogrzewania przy otwartym oknie).
Nie zakrywać termostatów
Regulatora nie wolno zastawiać meblami, zasłonami i innymi przedmiotami. Krążące po pokoju powietrze musi go swobodnie opływać. Zawory termostatyczne mogą być także wyposażone w zdalne czujniki, które pozwalają im – mimo tych utrudnień – funkcjonować prawidłowo. Dziś nie trzeba już chyba tłumaczyć konieczności umieszczania zaworów termostatycznych przy wszystkich grzejnikach. Umożliwiają one precyzyjne utrzymanie raz ustawionej temperatury. Za pomocą zaworów termosta-tycznych współpracujących z regulatorem temperatury pokojowej (lub regulatorem pogodowym) można dostosować temperaturę w mieszkaniu do indywidualnych potrzeb i uzyskać efektywny pod względem ekonomicznym sposób pracy instalacji grzewczej.
W pokoju, w którym znajduje się regulator temperatury, należy pozostawiać zawory termostatyczne całkowicie otwarte, gdyż w przeciwnym razie oba urządzenia regulacyjne będą na siebie nawzajem oddziaływać, co negatywnie wpłynie na jakość procesu regulacji. Często obserwuje się takie zachowanie użytkownika instalacji grzewczej: jeśli tylko w pokoju robi się zbyt ciepło, podchodzi on do zaworu termostatycznego i przymyka go (lub nastawia termostat pokojowy na niższą temperaturę). Gdy po pewnym czasie odczuwa chłód, z powrotem rozkręca zawór. Jest to zupełnie zbyteczne, gdyż prawidłowo działający zawór termostatyczny robi to samoczynnie: jeśli temperatura w mieszkaniu przekracza wartość ustawioną na głowicy czujnika, zamyka się automatycznie, a jeśli obniży się poniżej nastawy - otwiera się ponownie.
Temperaturę pokojową należy ustawiać na takim poziomie, aby mieszkańcy odczuwali przyjemne ciepło, a nie skarżyli się na upał. Każdy dodatkowy stopień oznacza zbędne zużycie ok. 6 procent energii. Warto również dostosować temperaturę w pomieszczeniach do ich przeznaczenia. W sypialni lub rzadko używanych pokojach nie powinna ona przekraczać 20 °C.
Wietrzyć, ale nie wychładzać
W sezonie grzewczym należy otwierać okna tylko aby przewietrzyć pomieszczenie, a nie w celu zmiany jego temperatury. Krótkie, „uderzeniowe” wietrzenie jest znacznie bardziej skuteczne niż pozostawianie na długie godziny otwartego okna uchylnego. Na dodatek pozwala uniknąć znacznych strat ciepła. Otwierajmy więc okna na kilka minut na całą szerokość. W trakcie wietrzenia należy zamknąć wszystkie znajdujące się w pokoju zawory termostatyczne albo nastawić termostat pokojowy (o ile taki jest) na minimalną temperaturę. Dzięki temu nastąpi wymiana powietrza bez niepotrzebnego wychłodzenia pomieszczenia oraz dodatkowych strat energii (np. wskutek niezamierzonego włączenia się ogrzewania przy otwartym oknie).
Nie zakrywać termostatów
Regulatora nie wolno zastawiać meblami, zasłonami i innymi przedmiotami. Krążące po pokoju powietrze musi go swobodnie opływać. Zawory termostatyczne mogą być także wyposażone w zdalne czujniki, które pozwalają im – mimo tych utrudnień – funkcjonować prawidłowo. Dziś nie trzeba już chyba tłumaczyć konieczności umieszczania zaworów termostatycznych przy wszystkich grzejnikach. Umożliwiają one precyzyjne utrzymanie raz ustawionej temperatury. Za pomocą zaworów termosta-tycznych współpracujących z regulatorem temperatury pokojowej (lub regulatorem pogodowym) można dostosować temperaturę w mieszkaniu do indywidualnych potrzeb i uzyskać efektywny pod względem ekonomicznym sposób pracy instalacji grzewczej.
W pokoju, w którym znajduje się regulator temperatury, należy pozostawiać zawory termostatyczne całkowicie otwarte, gdyż w przeciwnym razie oba urządzenia regulacyjne będą na siebie nawzajem oddziaływać, co negatywnie wpłynie na jakość procesu regulacji. Często obserwuje się takie zachowanie użytkownika instalacji grzewczej: jeśli tylko w pokoju robi się zbyt ciepło, podchodzi on do zaworu termostatycznego i przymyka go (lub nastawia termostat pokojowy na niższą temperaturę). Gdy po pewnym czasie odczuwa chłód, z powrotem rozkręca zawór. Jest to zupełnie zbyteczne, gdyż prawidłowo działający zawór termostatyczny robi to samoczynnie: jeśli temperatura w mieszkaniu przekracza wartość ustawioną na głowicy czujnika, zamyka się automatycznie, a jeśli obniży się poniżej nastawy - otwiera się ponownie.
